hinnoal
Bretón
| hinnoal | |
| pronunciación (AFI) | /hĩˈnoː.al/ |
Etimología
De hinno y el sufijo -al.
Verbo intransitivo
- 1
- Rebuznar.
Conjugación
| Formas no personales | ||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Infinitivo | hinnoal | |||||||
| Participio presente |
o hinnoal | |||||||
| Participio pasado | hinnoet | |||||||
| Formas personales | ||||||||
| número | singular | plural | pasiva | |||||
| persona | 1.ª | 2.ª | 3.ª m | 3.ª f | 1.ª | 2.ª | 3.ª | impersonal |
| Modo indicativo | ||||||||
| Presente | hinnoan | hinnoez | hinno | hinno | hinnoomp | hinnoit | hinnoont | hinnoer |
| Pretérito imperfecto | hinnoen | hinnoes | hinnoe | hinnoe | hinnoemp | hinnoec'h | hinnoent | hinnoed |
| Pretérito perfecto | hinnois | hinnojout | hinnoas | hinnoas | hinnojomp | hinnojoc'h | hinnojont | hinnojod |
| Futuro | hinnoin | hinnoi | hinnoo | hinnoo | hinnoimp | hinnoot | hinnoint | hinnoor |
| Modo condicional | ||||||||
| Presente | hinnofen | hinnofes | hinnofe | hinnofe | hinnofemp | hinnofec'h | hinnofent | hinnofed |
| Pretérito | hinnojen | hinnojes | hinnoje | hinnoje | hinnojemp | hinnojec'h | hinnojent | hinnojed |
| Modo imperativo | ||||||||
| Presente | hinno | hinnoet | hinnoet | hinnoomp | hinnoit | hinnoent | ||
| Nota: Las formas subrayadas actúan también como formas dependientes del verbo | ||||||||
Información adicional
- Derivación: hinnoadenn, hinnoerezh.
Referencias y notas
Este artículo ha sido escrito por Wiktionary. El texto está disponible bajo la licencia Creative Commons - Atribución - CompartirIgual. Pueden aplicarse cláusulas adicionales a los archivos multimedia.