minatus
Latín
| minātus | |
| clásico (AFI) | [mɪˈna:.tʊs] |
| rima | i.na.tus |
Forma verbal
1.ª y 2.ª declinación (-us, -a, -um) | ||||||
| Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Masculino | Femenino | Neutro | Masculino | Femenino | Neutro | |
| Nominativo | minātus | mināta | minātum | minātī | minātae | mināta |
| Vocativo | mināte | mināta | minātum | minātī | minātae | mināta |
| Acusativo | minātum | minātam | minātum | minātōs | minātās | mināta |
| Genitivo | minātī | minātae | minātī | minātōrum | minātārum | minātōrum |
| Dativo | minātō | minātae | minātō | minātīs | minātīs | minātīs |
| Ablativo | minātō | minātā | minātō | minātīs | minātīs | minātīs |
- 1
- Participio perfecto activo de minor.
Referencias y notas
Este artículo ha sido escrito por Wiktionary. El texto está disponible bajo la licencia Creative Commons - Atribución - CompartirIgual. Pueden aplicarse cláusulas adicionales a los archivos multimedia.